غزل شمارهٔ ۱۲۸

برداشت: عشق تو باعث شد که همه مشکلات و فتنه‌ها کنار برود و روزگار به راحتی و بدون دردسر مسیری جدید را پیش بگیرد.

برداشت: هر کس که در راه عشق تو جانش را یک بار فدای تو کند، هزار بار آرزوی بازگشت به آن حال و مقام را در دلش می‌پروراند.

برداشت: شکایت و اندوه تو مانند نیش عقرب دل را می‌زند و لبخند تو زندگی و شادی را برای جان به ارمغان می‌آورد.

برداشت: خوی تو به اندازه‌ای آماده و چابک است که مثل پلنگ رفتار می‌کنی و در کنار شیران بی‌نظیر در دشت قرار می‌گیری.

برداشت: گفتی منتظر بمان تا کارها درست شود، اما افسوس که همین انتظار، باعث به گمراهی رفتن کارها می‌شود.

برداشت: خوی تو مانند شاخه‌های درخت سمن است که زیبا و لطیف است، اما وقتی با من درگیر می‌شوی، همچون خارهایی که برمی‌خیزند، سخت و آزاردهنده می‌گردد.

برداشت: عشق تو در وجودم آتش افروخته و نشانه‌های آن مانند دودی از آثار خاقانی نمایان شده است.