غزل شمارهٔ ۱۲۷

برداشت: دل کسی به آن معشوق نمی‌رسد و هیچ‌کس نمی‌تواند به آن باغ و زیبایی دست پیدا کند.

برداشت: بدون غم او، کسی طعم شادی را نخواهد چشید و بدون حضور او، هیچ‌کس بوی زندگی را احساس نخواهد کرد.

برداشت: اگرچه می‌دانم که این بوسه به کسی دیگر نمی‌رسد، اما همچنان از او می‌خواهم.

برداشت: اگر لب بر دندان فشرده شود، یعنی هیچ چیزی از دل برنخواهد آمد و کسی نمی‌تواند از دل آدمی خبر بگیرد.

برداشت: امروز با فکر ملاقاتش چگونه میسر است، که خوشبختی از افراد بی‌مانند به کسی نمی‌رسد.

برداشت: مردم آنقدر تنگدست و فقیر شدند که هیچ‌کس نتواند به دروازه‌ی آن‌ها نزدیک شود و از آنجا وارد شود.

برداشت: عهد و انصاف را زیر پا گذاشتند تا هیچ نشانی از خود باقی نگذارند.

برداشت: همه انسان‌ها به نوعی بیگانه‌اند و آنگاه که نیاز به دوستی و آشنایی داریم، هیچ‌کس در میان نیست که به ما نزدیک شود.

برداشت: درد کشیدگان را در جستجوی خود نگرد، زیرا آنچه از دنیا می‌خواهی هرگز به کسی نمی‌رسد.