غزل شمارهٔ ۱۲۶

برداشت: دل عاشق هرگز آرام نمی‌گیرد و اگر عشق او به جانش برسد، آرزوهایش به دنیا تسلط می‌یابد.

برداشت: مردم از نسل خاک، وقتی عشق واقعی را پیدا کنند، به کمال و درجات بالا دست خواهند یافت و هیچ چیز نمی‌تواند آن‌ها را متوقف کند.

برداشت: اگر عقل و دانش با تاجی بر سرت بگذارد، عشق می‌تواند بر آن دو کلاه فائق آید و آن را تحت تأثیر خود قرار دهد.

برداشت: عشق همچون پرندگان وحشی است که تنها در دشت جان انسان می‌تواند آرام بگیرد و جایی دیگر احساس امنیت ندارد.

برداشت: سال‌هاست که این پرنده در سفر است و به هیچ آشیانه‌ای بازنمی‌گردد.

برداشت: کاروان عشق در جایی است که عقل و خرد خاموش می‌شوند.

برداشت: در پایان، جز با یک مسافت طولانی از آن سوی کاروان، کارها حل نخواهد شد.

برداشت: تو نمی‌دانی لذت عشق چیست تا زمانی که ناگهان بر تو فرود آید.

برداشت: عشق یک احساس ویژه و مختص به هر فرد است و خاقانی به شما افراد معمولی آن را تبخیر نمی‌کند.

برداشت: عشق می‌داند که در سال قحطی، کسی نمی‌تواند مهمان دیگری باشد؛ به همین دلیل کسی به دیگری سر نمی‌زند.