غزل شمارهٔ ۱۲۵

برداشت: ابتدا باید خودم را قوی و توانمند کنم، سپس می‌توانم به تو خدمت کنم و نیازهایت را برآورده سازم.

برداشت: اگر عشق به این مرحله برسد که مجبور شوم برای تو جانم را در خطر بیندازم، حتی اگر به صورت گذرا و سطحی به تو نزدیک شوم، این کار را انجام می‌دهم.

برداشت: عشق تو به قدری عمیق و ویژه است که حتی اگر به اصول و عقاید مختلف احترام بگذارم، می‌توانم در برابر آنها ایستادگی کنم.

برداشت: برای رسیدن به عشق تو، ممکن است حتی به کفر هم گرایش پیدا کنم.

برداشت: جان من تا زمانی که به تو وابسته است، جایی می‌توانم رفت که تو بتوانی به من رسیدگی کنی.

برداشت: وقتی که یار به مانند یک ارتش قوی و آماده باشد، من نیز می‌توانم با او همراه شوم و به او بپیوندم.

برداشت: خاقانی می‌گوید اگر بر اثر عشق از خدا دور شوم، می‌توانم در زندگی‌ام دچار مشکلات و سختی‌ها شوم.