غزل شمارهٔ ۱۲۴

برداشت: لب‌های محبوب جان را شفا می‌بخشند و درد وجود را از آن لب‌های شیرین می‌زدایند.

برداشت: عشق او همچون رنگ لب‌هایش شگفت‌انگیز است و اگرچه عقل انسان را می‌گیرد، اما عشق می‌تواند جان را به زندگی دوباره بازگرداند.

برداشت: آن کسی که سرش وامی‌دارد، به قدری شیرین است که از گل‌های شکر و لعل هم زیباتر و دل‌نشین‌تر است.

برداشت: عاشق واقعی کسی نیست که فقط به خاطر نزدیکی و رسیدن به معشوق، احساس عشق کند.

برداشت: عاشق واقعی کسی است که برای دستیابی به محبوبش، تمام خواسته‌ها و آرزوهای خود را به آسانی و بدون هیچ منت، فدای او کند.

برداشت: دو جهان را مانند دو شاخه گل می‌داند و با دلش به هم می‌پیوندد و از عشق می‌بخشد.

برداشت: عشق، مانند سواری است که بر گردونه‌ی دنیا نشسته و به دیگران از نعمت‌های خود می‌بخشد.