غزل شمارهٔ ۱۲۲

برداشت: سخن تو مانند لعل (گوهر) است و وقتی که درباره‌ات صحبت می‌شود، شیرینی آن زبانزد خواهد بود. وقتی به چهره‌ات نگاه می‌کنند، همه متوجه زیبایی‌ و درخشانی‌ات می‌شوند.

برداشت: هر کس که با یاد تو تلخی زندگی را تحمل کند، باید بداند که در نهایت به شیرینی و خوشی دست خواهد یافت.

برداشت: هر کسی که به تو تکیه کند و به محبت و عشق تو وابسته شود، دیگر از تهدیدها و فریادها نمی‌ترسد و از آن‌ها نمی‌هراسد.

برداشت: دل و جانم به باغ و دشت غم تو تبدیل می‌شود و مانند عود تر، بوی خوشی از خود برمی‌افشانم.

برداشت: من تا وقتی که دندان‌های نقره‌ای تو را ببینم، لب‌هایم به خاطر آرزوی طلا از خنده فاصله می‌گیرد.

برداشت: عشق تو مانند یک اژدها در وجود من است که باعث درد و رنج در دل و جگرم می‌شود.

برداشت: به دقت به وضعیت خاقانی توجه کن، هرچند او ممکن است زیاد صحبت کند یا بی‌مقدمه باشد.