غزل شمارهٔ ۱۲۰

برداشت: دوست به من شراب عشق تا خط دوم جام داد. به ناچار، کارم از شکیبایی گذشت. [در گذشته، جام باده دارای هفت خط بوده است؛ جور، بغداد، بصره، سیاه (شب یا ازرق)، اشک، کاسه‌گر و فرودینه.]

برداشت: صبر را شکست داد، زیرا غمزه و ناز چشمان او همچون تیر از کمان رها شد و فتنه‌ای در کمین آغاز شد.

برداشت: عشق در ابتدای راه، مرا مانند گلی سرشار از نشاط و زیبایی کرد و در پایان راه، مانند گلی که دیگر پژمرده شده، از دستم رفت و دیگر چیزی از آن نماند.

برداشت: تا زمانی که یادش در دل من تلخی جدایی را به وجود آورد، همچون نعلینی در آتش، دلم را با درد و سوزش پر کرد.

برداشت: افراد بدخواه کارهایی را انجام می‌دهند که هیچ کس دیگری جرات انجام آن را ندارد. اما با وجود بدی‌هایشان، امیدواریم که چشم‌هایشان از نظر بدی دور باشد.

برداشت: دل خاقانی بر اثر عشقش آتش گرفته است و او با بی‌رحمی به سوختگان عشق هیچ رحم و عطوفتی نشان نمی‌دهد.