غزل شمارهٔ ۱۱۹

برداشت: چشم ما بر عشق ثابت مانده و پرده‌ای که مانع ما بود، به کنار زده شد. زمانی که دل از روزنه به درون آمد، دیگر توانستیم پرواز کنیم و آزاد شویم.

برداشت: هرچند که اگر دل به این راه برود، نمی‌توان به عقب برگشت، و حتی اگر کسی بخواهد جان را در خطر بیندازد، دیگر نمی‌تواند از این مسیر فرار کند.

برداشت: ای دل، استقامت کن، زیرا معشوق دست به چپاول زده است. ای جسم، تسلیم باش که فرمانروای عشق شمشیر غیرت را برکشیده است.

برداشت: در شرایطی که ناگهان هیجان و شور زیادی به وجود آمده است، نمی‌توان به آرامش نشست و در حالی که کار و فعالیتی در حال انجام است، نمی‌توان راحت و بی‌تحرک ماند.

برداشت: عشق بر سر روزگار ما کلاهی گذاشت و اکنون بر بلندای امید ما، محبتش را چنان بر تن کرد که گویی از قبا (لباس زیبا) جدا شده است.

برداشت: در این میخانه، مشروباتی به شدت تصفیه‌شده و خالص وجود دارد و ما به اندازه کافی از این مشروبات نوشیده‌ایم؛ حالا باید دوباره به آن بیشتری اضافه کنیم.

برداشت: در میخانه‌ای که صاحب آن کسی است که دردهای ما را می‌فهمد و به خاطر ما زندگی می‌کند، ما دیگر وجود نداریم و او نیز غایب شده است.

برداشت: عشق او به ما تذکری جدی داد، چون می‌ترسیدم از نگاهی که محبوب به شاعری دیگر دارد و نمی‌توانم دوباره او را ببینم.