غزل شمارهٔ ۱۱۸

برداشت: اتصال به تو در خیال نمی‌گنجد و توصیف تو با کلام نمی‌تواند بیان شود.

برداشت: عمر من سپری شده و امید دیدار تو از راه نمی‌رسد.

برداشت: انتظار تو به وعده‌ات گفتی که می‌آیم، ولی عمرم پایان یافت و او انگار نمی‌آید.

برداشت: از نوشیدنی‌ای که به دشمنان تو تعلق دارد، یک قطره‌اش هم برای من کافی نیست.

برداشت: در اینجا فردی به زیبایی و جذابیت عشق و محبت اشاره می‌کند و از آنچه که در دل دارد، یاد می‌کند، اما حسرت می‌خورد که این احساسات و جاذبه‌ها تأثیری واقعی بر زندگی‌اش ندارند یا به او کمکی نمی‌کنند.

برداشت: خاقانی هرگز به گرد تو نمی‌رسد، چون موفقیت و سرنوشت او همیشه در دست دیگری است و به سوی او نمی‌آید.