غزل شمارهٔ ۱۱۷

برداشت: وقتی خبر زیبایی تو به گوش جهان رسید، صدای بی‌نیازی و استقلال از آسمان شنیده شد.

برداشت: پس از آنکه موهای تو در پرده پوشیده شد و چهره‌ات پنهان شد، نور دنیا کم رنگ شد و رازهای پنهان روشن گردید.

برداشت: هر کس که به تأثیرات عشق تو جان خود را پرورش داده، در واقع جانش به خاطر عشق تو به پایان می‌رسد، ولی او با خوشحالی و خنده به زندگی ادامه می‌دهد.

برداشت: تو به عاشقان چنین بد کرده‌ای که هیچ‌کس در گذشته نگفته بود این همه درد و فغان از دل برآمده است.

برداشت: هر پرنده‌ای که به دام زلف تو افتاد، تقدیر باعث شد که روزی‌اش از لانه‌اش بیرون بیاید.

برداشت: من جان ارزشمندم را به تو می‌دهم، اما برای درخواست بوسه‌ای از تو، جگر من را نخواه، چون که این کار برای تو سنگین نیست.

برداشت: عشق تو، همچون جواهری ارزشمند است که می‌تواند گنجی را در جریان آب بیندازد. همچنین، من هم در این عشق غرق شده‌ام و اکنون می‌فهمم از چه منبعی این احساس سرچشمه گرفته است.

برداشت: خاقانی اینجا به تو اشاره می‌کند که وقتی تیغ را برگردانده‌ای، خودت بدون جنگ و نبرد می‌توانی با او روبه‌رو شوی.