غزل شمارهٔ ۱۱۶

برداشت: با زیبایی زلف تو، ای جان، ایمان چه ارتباطی دارد؟ وقتی که دردی به وجود بیاید، دیگر درمان چه اهمیتی دارد؟

برداشت: تو با زیبایی و جذابیتی که در زلف و چهره‌ات داری، اشرافی و دلربا به نظر می‌رسی؛ در غیر اینصورت، در میان باغ ملایک (فرشتگان) و زیبایی‌های آن، شیطان چه نقشی دارد؟

برداشت: دل بی‌نسیم وصل تو در تنهایی خود چه می‌تواند بکند؟ جان من که در پیچ و خم زلف‌های تو پنهان است، چه ارتباطی با این موضوع دارد؟

برداشت: دل در غم تو همیشه درد عمیقی دارد و من نمی‌دانم در زلف تو چه رازهایی نهفته است؛ نمی‌دانم که جانم چه حسی نسبت به آن دارد.

برداشت: در حالی که چشم‌هایم به تنگنا افتاده و به وصال تو امید دارم، چه لزومی دارد که در دل فقیران و گدایان برای تو جایی پیدا کنم؟

برداشت: گریه کردن بهانه‌ای است تا به خودت نگاه کنی و ببینی که آئینه با چهره‌ات چه رابطه‌ای دارد.

برداشت: وقتی که به عشق چشمان تو دلبسته شدم، دیگر برایم مهم نیست که دیگران چه نظری درباره‌ام دارند یا چه می‌گویند.

برداشت: خاقانی از زمانه پیشرفت‌هایش را از دست داده و به سرنوشت سنجر (سلطان کهن) با عجز و بی‌حالی نگاه می‌کند. در این وضعیت، خاقانی قدرت و اختیاری ندارد و به سرنوشت خویش در برابر زمانه اعتراض می‌کند.