غزل شمارهٔ ۱۱۴

برداشت: دل من توان مقابله با زخم‌های تو را ندارد و آنچه در دل من باقی مانده تنها درد و زخم جگر است.

برداشت: کسی که به عشق تو قدم می‌گذارد، باید بی‌هیچ قید و شرطی باشد و از خود چیزی نداشته باشد.

برداشت: عجب حالی است که در آرزوی پیوستن به محبوب، پرنده‌ای بی‌پر به پرواز در می‌آید.

برداشت: عشق تو مانند حلقه ای است که به دور مرگ بسته شده و هیچ کس نمی‌تواند بر آن عبور کند.

برداشت: من در درد و رنج تو به سر می‌برم، در حالی که تو از حال من بی‌خبر هستی و هیچ‌کس در دنیا دردی بدتر از این احساس ندارد.

برداشت: خاقانی به تو تعلق دارد، پس او را درک کن، زیرا هیچ‌کس جز تو او را ندارد.