غزل شمارهٔ ۱۱۳

برداشت: دل وقتی در دام عشق تو گرفتار شد، دیگر غم و اندوهی به جان نمی‌آورد. جان هم که در زلف‌های تو اسیر شده، دیگر به راه ایمان و حقیقت نمی‌تواند برود.

برداشت: عقل به خاطر عشق تو مانند سدی سنگین بر دوش خود حمل کرده است و اگر همه چیز هم از بین برود، مانند تخت سلیمان هرگز تسلیم نمی‌شود.

برداشت: باد می‌خواهد خاک پای تو را ببوسد، اما سر خود را پایین نمی‌آورد تا تاج سلطنت را از دست ندهد.

برداشت: هرچند در بهشت زن‌های زیادی وجود دارند، اما وقتی رضوان تو را ببیند، غم آن‌ها دیگر اهمیت ندارد.

برداشت: در دل و دین، عشق تو چه نتیجه‌ای دارد که وقتی فرمان تو صادر می‌شود، میان این دو حالت جنگ و درگیری ایجاد می‌شود؟

برداشت: برای به دست آوردن دل چراغان تو، هیچ آهوئی دم نمی‌زند که فریب زیبایی‌های تو را بخورد و به جنگ شیران نرود.

برداشت: اشک و اندوه آن گروه، به طوفان دیگری تبدیل شد، اما عشق نوح (عشق واقعی) است که هرگز به فکر طوفان نمی‌افتد.

برداشت: هر کسی که نتوانسته به تو وصل شود، اگر ادعا کند که با تو ارتباط دارد، در واقع فقط در حال فریب دادن است و باید از میدان رزم بیرون برود.

برداشت: اگر کسی به خود ببالد و خود را بزرگ بشمارد، چه فایده‌ای دارد وقتی که خداوند او را به سرچشمهٔ زندگی و نیک بختی نمی‌برد؟

برداشت: در وجود زلف تو، رقیب برایم اهمیت ندارد، به ویژه در خلوتی که هیچ‌کس به جز خودم و معشوق نمی‌تواند وارد شود.

برداشت: تو با سپاس خداوند، چون به عهد و پیمان من وفاداری، هیچ کس دیگری نمی‌تواند کار و زندگی‌ام را به هم بریزد.

برداشت: گروهی از بدسرشتی سرنوشت به دنبال جدایی ما هستند، اما ای کاش سرنوشت از عهد و پیمان ما دست برندارد.

برداشت: زندگی خاقانی از داشتن معشوق و محبت او شاداب است، ولی ارزش و مقام او به سرزمین و دارایی‌اش نیست.