غزل شمارهٔ ۱۱۲

برداشت: من نمی‌توانم به کسی که جانم را بر دوش می‌کشد، وصل شوم؛ اما تو برای من به‌اندازه صد جان نیز ارزش نداری که در چشمانم بیفتی.

برداشت: من از دور به دیدارت راضی‌ام، چرا که تو مانند ماه درخشان هستی و نمی‌توانم تو را در آغوش بگیرم.

برداشت: دل به تو خواهد داد، اما تنها زمانی که جانم از بدنم خارج نشود.

برداشت: تو خود می‌دانی که آن قلبی که تو را می‌خواست، به خاطر بی‌حالی و بی‌علاقگی نمی‌تواند به تو برسد.

برداشت: به میدان مبارزه شتابان رفتم و سوار بر اسب، امیدوارم که پیروزی نصیبم شود و در سر هیچ خیالی به جز این ندارم.

برداشت: اگر روز من به خاطر غم تو سپری شود، بگو که قیامت هم برای من اهمیتی ندارد.

برداشت: حال خاقانی از عشق تو به تنگ آمده است و هرچند که احساسش بد است، از تو سپاسگزاری می‌کند به شرط اینکه وضعیتش بدتر نشود.