غزل شمارهٔ ۱۱۱

برداشت: عشق مثل یک پردهٔ تازه، حال جدیدی به زندگی‌ام بخشید و احساس تازه‌ای در من ایجاد کرد. به من چیزهایی عطا کرد که همیشه می‌خواستم و از من چیزهایی گرفت که پیش از این داشتم.

برداشت: لشکر عشق تو دوباره بر دل من حمله‌ور شده است. اگر همه چیز به خون بیفتد، نباید از آن ترسید.

برداشت: دل و احساسات من از دستم رفت و حالا خیلی دیر است. شکست پیاله‌ی سنگی که در دست داشتم، فایده‌ای ندارد چون گربه نواله‌ای که داشتم را دزدید.

برداشت: درد جدایی تو به حدی مرا آزار داده که مثل دودی در مغزم پیچیده است و اشک‌هایم به خاطر آنچه احساس می‌کنم، کاملاً جاری شده‌اند. این اشک‌ها خود به نوعی نشان‌دهندهٔ همان دودی هستند که از درونم بیرون می‌آید.

برداشت: عشق وقتی به‌طور کامل حضور ندارد، دوری از آن لذت‌بخش‌تر از وصال است. همچنین، شراب اگرچه دیر به دست می‌آید، کیفیتش از آن‌هایی که زود فراهم می‌شوند، بهتر است.

برداشت: من را به یاد بیاور و به یاد کسی دیگر نباش. نگذار که گوشم چیزهایی را بشنود که نمی‌توانم تحمل کنم.

برداشت: چشم‌های سیاه تو باعث شد که دل من از دوری‌ات پرید و این دل بی‌خبر و غمگین، دچار فریبی شده است.