غزل شمارهٔ ۱۱۰

برداشت: عشق و محبت تو را نمی‌توان به دیگران منتقل کرد، مانند اینکه نمی‌توان یک جواهر را در خاک دفن کرد.

برداشت: عشق تو برای من همچون گنجی ارزشمند است و نمی‌توان آن را با چیزهای دیگر مقایسه کرد.

برداشت: دست تو در دست ماست و جان ما در آغوش توست، اما نمی‌توانیم صورت را در وسط قرار دهیم.

برداشت: تو بارها گفته‌ای که اگر بوسه‌ای به من بدهی، من نمی‌توانم تو را ببخشم و دل به این موضوع نمی‌توان بست.

برداشت: دل را باید به چیزی سپرد که ارزشش را داشته باشد، اما از این دنیا نمی‌توان انتظار وفاداری و اعتماد داشت.

برداشت: اگر روزگار به تو ظلم کند یا سرنوشت نتواند گناه این و آن را بر دوش تو بگذارد، پس نگران نباش.

برداشت: نمی‌توان با زمانه مبارزه کرد و حتی نمی‌توان به آسمان هم نردبانی گذاشت.

برداشت: خاقانی تا زمانی که در کوی تو اقامت دارد، نمی‌تواند به آستان تو قدم بگذارد.