غزل شمارهٔ ۱۰۹

برداشت: ای محبوب، لب‌های تو را به عنوان هدیه‌ای به تو تقدیم می‌کنیم، چه چیزی از ما می‌گیری؟ اکنون دیگر از جان و پول و ثروت ما چه می‌خواهی؟

برداشت: ما با دل پر از افکار عشق تو زندگی می‌کنیم. عشق تو آیا به کسی چیزی می‌دهد یا چیزی از او می‌گیرد؟

برداشت: عشق تو جان کهنه‌ام را گرفت، ای خدا! وقتی که عشق تازه‌ام را به یادگار بگیرد، چه چیزی از من خواهد گرفت؟

برداشت: امروز دنیا ما را از خود دور کرده و به ما غمی ندارد، اما نگرانی ما از این است که فردا چه چیزی از ما خواهد گرفت.

برداشت: حتی اگر عروس غم تو به ما تعلق داشته باشد، وصل تو از ما چه انتظاری می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: وقتی که عشق و جذبه فراق خاقانی عیان می‌شود، دل عاشق چگونه می‌تواند محبت او را از جایی دیگر به دست آورد؟