غزل شمارهٔ ۱۰۲

برداشت: ای دلبر زیبا، به دشت برو که دشت با شادی به جشن و سرور آمده و در این جشن، رنگ‌های قرمز گل‌های ارغوانی با بوی خوش شراب عشق آمیخته شده است.

برداشت: بلبل به گل می‌گوید که نرگس با او شوخی می‌کند، اما آیا نرگس نمی‌داند که لاله‌ها در حال خون‌ریزی‌اند؟

برداشت: سوسن به من نصیحت می‌کند که در عشق کمتر دل ببندم، اما او نمی‌داند که عاشق توجهی به نصیحت‌ها نمی‌کند.

برداشت: باد به باغ می‌وزد و گل‌ها را به هم می‌پیچد و در کنار رنگ سبز زمردی، چهره زیبا و دلنشین را می‌پوشاند.

برداشت: بروید در باغ و باغستان و از لمس خارها و چیدن آن‌ها پرهیز کنید؛ چرا که اگر ناخودآگاه به یکی از آن‌ها آسیب برسانید، دل من در درونم به شدت آسیب خواهد دید.

برداشت: عزیزم، اگر تو این چنین زیبا در باغ قدم بزنی، کلاهداری لاله‌ها به تو نیکی خواهد کرد و لباس سرو بر تن تو خواهد پوشاند.

برداشت: اگر باد صبا در باغ، بوی زلف تو را بگیرد، قلب من با تمام وجودش حتی به صد جان هم این محبت را نمی‌فروشد.

برداشت: لشکرکشی و آزار آغاز می‌شود و سپس مردم می‌گویند که به آن انسان نادان نگاه کنید که مثل باد در حال تلاش است.