غزل شمارهٔ ۱۰۰

برداشت: هر وقت که دل من تحت فشار قرار می‌گیرد و از زندگی به من آسیب می‌زند، احساس سنگینی و سختی می‌کنم.

برداشت: وقتی به گلستانی نگاه می‌کنم، از جانب گوشم به دل، اندوهی می‌رسد.

برداشت: من به آینده‌ای روشن امیدی ندارم، زیرا هیچ‌گونه کمکی در مسیر آرزوهایم نمی‌توانم پیدا کنم.

برداشت: من نمی‌توانم در باغ زندگی به چیزی که می‌خواهم دست پیدا کنم.

برداشت: اگر آسمان را مثلاً پاره کنند، از آن، قسمت سرم به من می‌رسد.

برداشت: اگر نتوانم برای زخم‌هایم درمانی بیابم، به ناچار باید بار دیگر فریاد بزنم.

برداشت: می‌پرسم از تو که آیا در این وضعیت طاقت‌سوز، جان یک مرد به لب نمی‌رسد؟ بگو که بله، جانش به لب رسیده است.

برداشت: من به دنبال کاروان شکیبایی رفتم تا ببینم خاقانی به کجا می‌رسد.