غزل شمارهٔ ۹۹

برداشت: هیچ کجا نیست که بر اثر عشق تو و تأثیراتش، مشکلی به وجود نیاید؛ تا زمانی که غم تو بر سرم است، این درد و مشکل نیز ادامه خواهد داشت.

برداشت: هیچ چیز جدیدی از عشق نمی‌زاید که با تقدیر و سرنوشت برابر شود.

برداشت: هر لحظه هزاران خون به خاطر نگاه و تیر غمزه‌ات میریزد، اما جالب اینجاست که تیر تو هرگز به خودی خود نمی‌میرد.

برداشت: ای پادشاه نیکوکار، تو ظلم می‌کنی و به خوبی افرادی چون شحنه (نیروی انتظامی) نمی‌توانند به تو دسترسی پیدا کنند.

برداشت: عدالت من از تو برمی‌خیزد، زیرا در این دنیا قاضی‌ای باقی نمانده است که بتواند از تو قضاوت کند.

برداشت: روز من با غم سرشار شده و در کوی عشق تو، این دود فقط از پنجره من خارج می‌شود.

برداشت: هر روز هزار بار کتاب صبر را می‌خوانم، اما گوشم به توست و به همین خاطر نمی‌توانم آن را حفظ کنم.

برداشت: از longing برای نزدیک شدنت، همه جان و دل من خالی شده است و غیبت تو هر روز بیشتر می‌شود.

برداشت: من بارها از تو درخواست کردم، اما تو به من پاسخ ندادی. آیا خوشبختی به کمک من نخواهد آمد؟

برداشت: ای خاقان، چه فایده‌ای دارد که از خداوند طلب کنی، در حالی که او از مقام تو بالاتر نمی‌رود؟