غزل شمارهٔ ۹۶

برداشت: وقتی عشق تو به دل‌ها وارد می‌شود، شور و هیجان جهانی را فرا می‌گیرد و دل‌ها در آتش عشق ذوب می‌شوند و دودی از میان آن‌ها برمی‌خیزد.

برداشت: هر لحظه هزاران عاشق به خاطر دیدن تو در آستان درگاهت فریاد می‌زنند و آرزوی چهره‌ات را در دل دارند.

برداشت: زمانی که تو وارد می‌شوی، اسرار زیادی آشکار می‌شود و وقتی که به آغوش تو بیایم، قلب‌ها از جانشان بیرون می‌آیند.

برداشت: در این دنیا، هیچ‌کس نتوانسته‌ است که بدون تحمل خسارت و زیان، از زمانه بهره‌ای صحیح و مفید به دست آورد.

برداشت: کار را به راه بینداز! می‌دانم که جانم برای تو آسان است، اما نگذار که دلم بسوزد! می‌دانی که تحمل ناراحتی من برای تو سخت است.

برداشت: هر احساسی که از تو دارم، به نوعی نشان‌دهنده‌ی شکایت و نارضایتی من از دل است. اگر این احساسات از دلم خارج شوند، به همان اندازه عمیق و پرقوت خواهند بود.

برداشت: خاقانی انسانی است که به خاطر اندوه بسیار به لب مرز جانش رسیده است. زمانی که فرمان تو صادر شود، او نیز در همان لحظه به اوج خواهد رسید.