غزل شمارهٔ ۹۴

برداشت: هر مژه‌اش مانند تیری است که در دل می‌نشیند و مانند پیکانی که در بدن فرو می‌رود، دردآور و كشنده است.

برداشت: کافر که رخ او را با معجزهٔ لعلش ببیند، گفتن سبحان‌الله می‌آموزد و زنّار می‌اندازد.

برداشت: دل‌ها با دیدن زیبایی و زلف افشانده‌ی معشوق به شور و هیجان می‌آیند و جان‌ها به حالت عبادت و خضوع درمی‌آیند وقتی که پرده از چهره‌ی محبوب کنار زده می‌شود.

برداشت: عشق او به قدری جذاب و فریبنده است که در میدان جنگ، دشمنانش را به هیجان می‌آورد و موهایش آن‌قدر زیباست که مانند سپری در مقابل آسمان، protects می‌کند.

برداشت: به خاطر آن روزی که به شکار دل من می‌آید، من زر و طلا به پای او می‌ریزم، اگر کسی هم شکرگزاری کند.

برداشت: هر بار که بر سر کج‌رفتاران بد می‌آید، سنگ‌دلی آن‌ها سبب می‌شود که در هر لحظه سختی تازه‌ای بر سرشان بیفتد.

برداشت: ای دل خاقانی! باید بدانی که در عشق، هر لحظه باید فداکاری و از خودگذشتگی بیشتری از خود نشان دهی، زیرا تنها آن کس که آماده است تا جانش را فدای عشق کند، می‌تواند به حقیقت عشق برسد.

برداشت: این هدیه‌ی خلاقیت را به سبک و به سمت دریا بده، چون ممکن است در خوارزم، دریا آن را به در کند.

برداشت: برای اینکه نامش در دربار شاهی تازه شود، کافلاک به شیوه‌ای متفاوت به نام او کار می‌کند.