غزل شمارهٔ ۹۳

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که عشق و جذبه‌ای که به معشوق دارد، او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است و حتی در شب هم از احساساتش با خبر شده است. به نوعی، این عشق و دلدادگی او را به فکر واداشته و حالتی جادویی و رازآلود به او داده است.

برداشت: من از شدت شوق و شادی دست به دندان‌هایم زدم و گفتم: خدایا، این چه احساسی است که در وجودم به وجود آمده و بر دل محبوب تأثیر گذاشته است؟

برداشت: نفرینی را دیدم که چهره‌اش زرد و لرزان است، مانند خورشیدی که در حال غروب از سمت مغرب می‌رود.

برداشت: من دستور دادم که فصّاد آماده شود برای عمل فصد (خون‌گیری)، و او نیت آوردن نیشتر را کرد.

برداشت: به خاطر ضربه‌ای که به سر او زدم، مرا صد ضربه‌ی شدیدتر در دل زجر داد.

برداشت: من جانم را به خاطر او فدای می‌کنم، اما او از درد و رنج من بی‌خبر است و به راحتی از تمام زخم‌ها و مشکلاتش عبور می‌کند.

برداشت: به نوک انگشتانش، هر قطره‌ی خونی که از من ریخت، در ظرف طلایی جمع کرده است.

برداشت: تو گفتی که آن طشت که چشم‌هایم خون می‌ریزد و بر آن اثر می‌گذارد، به یاد خاقانی است.