غزل شمارهٔ ۹۲

برداشت: حسن تو در فصل بهار بی‌نظیر است و هیچ چیزی قادر به تحمل سختی‌های ناشی از رفتار تو نیست. روزگار تحمل چنین بار سنگینی را ندارد.

برداشت: اگر عشق تو ادامه داشته باشد، کارهای دنیا هیچ‌گاه به ثبات نخواهد رسید.

برداشت: تیغ سختی را از غلاف بیرون بیاور، زیرا که زمانه هیچ مردی چون تو که در میدان نبرد باشد، ندارد.

برداشت: من در مقابل تو هیچ اختیاری ندارم، زیرا شرط این است که کسی که تو را دارد، اختیاری ندارد.

برداشت: در این دوران، فرار از وجود تو ناممکن است، زیرا انسان‌های آزادی‌خواه هیچ ترسی ندارند.

برداشت: کسی که در عشق تو دچار غم و اندوه است، چگونه می‌تواند برای این درد دلش بهانه‌ای بیاورد، در حالی که هیچ کس نیست که دلداری‌اش دهد؟

برداشت: می‌دانم که چه‌طور هستی و نیازی به گفتن داستان بوسه نیست. کسی که زخم مار را تجربه کرده، دیگر به قوام و استحکام مار توجه نمی‌کند.

برداشت: ای دل خاقانی، دیگر از سلامت دست بردار؛ عشق و سلامتی هرگز با هم شمرده نمی‌شوند.