غزل شمارهٔ ۹۱

برداشت: دل به یاد تو هر بار اشک می‌ریزد و در هر لحظه زندگی جدیدی را فدای تو می‌کند.

برداشت: این متن به این معناست که زیبایی تو مانند لعل (جواهر) است که با لبخند شکرآمیزش بر کارهای کسی می‌خندد؛ زیرا وقتی که برای تو محبت و خوبی نثار می‌شود، تو نیز با بزرگواری و شکرگزاری به آن پاسخ می‌دهی.

برداشت: آینه را حاضر کن تا بتوانی در لبخند آن چهره را ببینی. اگر تا به حال آن را ندیده‌ای، باید بدان که مانند دُرهایی می‌درخشد و زیبایی‌اش را پخش می‌کند.

برداشت: از چشم انتظار تو، چشمانم مانند خورشید درخشان شده و این همه نورانی بودن به خاطر این است که در هر نگاه تو، زیبایی و جلالی چون الماس وجود دارد.

برداشت: نیش مژه‌های تو باعث می‌شود که جانم بگرید و از هر نفس، چشمم همچون خون دل جاری شود.

برداشت: اگر در تمام عمرم فقط یک شب به وصل تو برسم، همانند مرغ سحری که با آوازش صبح را بشارت می‌دهد، حالتی پیدا می‌کنم که پرهایم را می‌افشانم.

برداشت: خاقانی بر اوج عظمت خود از عشق و پیوندی که دارد، نه تنها به خود می‌بالد، بلکه شادی و خرسندی‌اش را به دیگران نیز می‌افشاند.