غزل شمارهٔ ۸۹

برداشت: دل در نهایت توانست خود را جمع و جور کند، چون در میدان نبرد مردی که فرماندهی کند، وجود نداشت. صبر نیز از بین رفت، چرا که یاری برای کمک به دستانت پیدا نشد.

برداشت: چرخ فلک دارای صدها هزار گوی زرین از ستاره‌هاست، اما از میان همه آن‌ها، هیچ‌کدام به اندازه یک گوی در خور گریبان تو نمی‌باشد.

برداشت: ماه در آسمان را به دندان گرفته و پیش تو آورده است، چرا که در روی زمین چیزی در دندان تو نیست.

برداشت: اگر قصد داشتی که درباره دل من صحبت نکنی، باید بگویی که علاقه‌ام به تو ارتباطی با جان من ندارد؛ اما حقیقت این است که آن عشق و احساس، واقعی و عمیق بود و در دل من جاری بود، حتی اگر به ظاهر برای تو جذابیت نداشت.

برداشت: خوشحالی و شادی می‌گویی که به یاد خداوند هستی، اما این را نگو، چون این نعمت و خوشبختی از آن من است و در زمان‌های تو در دسترس نبود.

برداشت: من درد و آشفتگی را به دوش کشیدم، زیرا عقل و خرد را بی‌اثر و بی‌فایده می‌دیدم هنگامی که فرمان تو در میان بود.

برداشت: من از تو خواستم که به وصالت برسم ولی وقتی به کعبه‌های دوگانه نگاه کردم، متوجه شدم که فقط سه چیز می‌ماند و باقی از دوری تو ناپدید شده‌اند.

برداشت: به دلیل بدی رفتار تو، نمی‌توانم به حرف تو اشاره‌ای کنم، زیرا زمانی که تو در وفا باشی، حرفی در دیوانت وجود ندارد.

برداشت: غم تو در دل خاقانی مانند آتشی درخشان است، اما با وجود این همه زحمت و تلاش که کردی، به نظرم سزاوار این عذاب نیستی.