غزل شمارهٔ ۸۸

برداشت: عقل در عشق تو گیج و سردرگم شده و چشم جانم به زیبایی تو خیره و متحیر مانده است.

برداشت: در مسیر گمگشتگی عشق تو، روز و شب همچون چرخ دوران، بی‌وقفه در حال چرخش و سرگردانی است.

برداشت: به دلیل اینکه هیچ فریادرس و یاری در دو جهان پیدا نشد، چهره تابناک تو در سایه و پنهان ماند.

برداشت: هر کسی که زیبایی موهای تو را ببیند، انگار که در دام آن گرفتار شده و نمی‌تواند از آن جدا شود.

برداشت: هر کسی که در عشق تو گم شده و دلش درگیر توست، مانند موهای بهم‌ریخته‌ات، به هم ریخته و بی‌نظم می‌ماند.

برداشت: هر کسی که برای یک لحظه طعم آب دهان تو را چشید، تا پایان عمرش اثر آن بر دندانش باقی خواهد ماند.

برداشت: هر کسی که به دنبال آب حیات از زیبایی تو باشد، در تاریکی و فراق تو جاودانه خواهد ماند.

برداشت: اگر کسی را بدون درخواست به وصال رساندی، من دیدم که او در دردی بی‌درمان باقی ماند.

برداشت: اگر کسی یک لحظه با تو دست در دست باشد، عمرها در هر دو دنیا به یاد آن لحظه باقی خواهد ماند.

برداشت: خاقانی از عشق تو چشمی اشک‌ریز و دلی دچار درد و رنج باقی مانده است.