غزل شمارهٔ ۸۴

برداشت: شب، بتی را به وجود آورد که مه را خانه خود قرار داد و سایه‌بانش را از گل سنبل بر روی یاسمن ساخت.

برداشت: نه کافی بود که او به خاطر دردش دل کسی را بشکند، بلکه یاقوت را نیز به دلیل بی‌وفایی‌اش، از پیمانش دور کرد.

برداشت: درست نیست که بگویند از سنگ، نور خورشید در یمن عقیق ساخته شده است.

برداشت: دل یار شاد و سنگین است، پس چرا عشق او اشک‌های من را به مانند عقیق زیبا می‌کند؟

برداشت: من از زمانی که دلبرم موهایش را در کوچه‌ها ریخت و چون وطنم به آن زلف‌ها آراسته شد، از دلش کناره‌گیری کردم.

برداشت: اکنون دل از درد و اندوه خود رنج می‌برد، زیرا باعث نابودی خود شده‌ام.

برداشت: دل من شبیه پیله‌ای است که با دستان خود پیله‌اش را بافته و خود را در آن محبوس کرده است.

برداشت: دل من از سختی‌ها و رنج‌های زیادی که متحمل شده است، دیگر تاب و توان ندارد و نمی‌خواهد بیشتر آزمایش شود.