غزل شمارهٔ ۸۳

برداشت: آسمان در مورد خوب بودن، به تو انصاف داد و بر گردن کسانی که به خود می بالند، تکیه کرد.

برداشت: دنیا به زودی دچار آشفتگی و فتنه شد، هنگامی که مادر حسن به دنیا آمد.

برداشت: جهان یک نیم‌کشت است که تیر تو آن را نشانه گرفته است و هیچ‌کس تاکنون زخم ناشی از آن را مشاهده نکرده است.

برداشت: روزگار عمر ما به شام رسیده و ما هنوز به وعده‌های فردا امیدواریم.

برداشت: حال و احوال ما برای تو پنهان نیست، زیرا سرنوشت و قسمت ما در ستاره‌ها برای تو روشن است.

برداشت: به خاطر تعداد زیاد افرادی که به خاطر نگاه‌های فریبنده‌ات جانشان را از دست می‌دهند، دیگر نمی‌توانی تعداد کشته‌ها را به خاطر بسپاری.

برداشت: اگر از خون‌ریزی و رنج دیگران شرمنده نمی‌شوی، پس از غمزه و ناز دلت هم باید شرمنده باشی.

برداشت: همه در حالتی از بدبختی و عذاب هستند و تو هیچ تلاشی نمی‌کنی و در نهایت هم چیزی نمی‌گویی درباره این حکم یا نظری که ارائه کرده‌ای.