غزل شمارهٔ ۸۲

برداشت: عشق و محبت به اوج و قله‌ای رسیده است و در این مسیر، آمادگی و صبر افراد خالی و تمام شده است.

برداشت: عشق من انتخابی نبوده، بلکه حالتی است که به شدت و به ناچار به من دست داده است.

برداشت: ستاره عشق به شگون من به گونه‌ای افتاده که هرگز زوال نخواهد داشت.

برداشت: کسی که در اصل و نژاد خود برتری دارد، به راحتی نمی‌تواند به وصال و ارتباط با او دست یابد.

برداشت: وقتی زلف او را می‌بینم، با دل خوش می‌خندم، چون شکل زلفش مانند هلال است و زیبایی خاصی دارد.

برداشت: تمام احساسات و افکاری که در دل خاقانی وجود دارد، به شدت تحت تأثیر غم و اندوه او قرار گرفته است.