غزل شمارهٔ ۷۸

برداشت: چرا دل خود را از عشق تو دور کنم؟ چرا به خیال تو دل نسپارم؟ جانم را برای تو در راه وصالت می‌دهم.

برداشت: من به دنبال بویی هستم که در کوی تو پنهان است، و می‌خواهم عطری را بگیرم که مرا به زیبایی تو راهنمایی کند.

برداشت: کمال و ویژگی‌های برجسته‌ات مرا به شگفتی انداخت و جای تعجب نیست که تو نیز در برابر تمام کمالاتت احساس ناتوانی کنی.

برداشت: شب من روشن شده و من نمی‌دانم که باید به ماه کامل اشاره کنم یا به هلال که زیبایی‌اش مرا شگفت‌زده کرده است.

برداشت: وقتی از من می‌پرسید که آیا دل دارم، نمی‌دانم چه بگویم، چون پاسخ به این سوال برایم بسیار دشوار است.

برداشت: خاطرات تو شب گذشته حالم را دید و گفت که حال من به شدت بد و اسفبار است.

برداشت: اندیشه‌ای از خاقانی به یادگار مانده است و آن نیز نمی‌ماند اگر خاطرت از ذهنم برود.