غزل شمارهٔ ۷۷

برداشت: عشق به اوج و مقام بلندی رسید که دیگر تاروپود وجود را به تسخیر خود درآورد. عشق به گونه‌ای آرامش و قرار را در دل ایجاد کرد که خود عشق نیز در مرکز این احساس قرار گرفت.

برداشت: سپاه عشق به میدان دل حمله کرد و از آنجا، تصویر دوست به درون جانم راه یافت و در آنجا جا گرفت.

برداشت: صبر من به پایان رسید و تیزتر از همیشه شد، به گونه‌ای که زنگار بر روی آن نشسته و تنها رنگ بخت و اقبال را نشان می‌دهد.

برداشت: آه از درد عشق که به جانم نفوذ کرده است. تو گفتی که این احساس مانند تیرکی است که در پارچه لطیف فرورفته است.

برداشت: مرا روزی فریب داد که خاقانی آن روزگار مانند من بود. به امید این گفته چگونه می‌توان بی‌حرکت ماند؟