غزل شمارهٔ ۷۶

برداشت: در عشق تو سلامتی و آرامش بی‌معناست؛ کسی که عشق را نچشد و در آن عمیق نشود، هنوز نارس و ناتمامه.

برداشت: هیچ کس از تو چیزی به دست نمی‌آورد جز عدم و نبودن که همیشگی است.

برداشت: راهی که برای رسیدن به تو باید پیمود، صد سال طول می‌کشد، اما ادعای تو برای این دیدار تنها به یک قدم نیاز دارد.

برداشت: شهر عشق تو پر از شور و اشتیاق است و ما نیز در این حال و هوا نمی‌دانیم این حالت ناشی از چه چیزی است.

برداشت: از آنجایی که عشق تو ما را به پاکی می‌کشاند، تمام غم و درد ما به خاطر عشق توست.

برداشت: به دلیل ظلم و بی‌مهری تو به ما، ملاقاتت تا همیشه برای ما ممنوع است.

برداشت: هر قلبی به خاطر تو دچار زخم و درد است و هر یک از این دردها دارای هزاران نام و عنوان متفاوت است.

برداشت: از دل خاقانی بپرس که چه داغی به نام او وجود دارد.