غزل شمارهٔ ۷۵

برداشت: ای خدا، آن لکه زیبای بالای لب چه قدر دل‌انگیز است و خطی که بر روی آن هلال مانند شب وجود دارد چه قدر زیباست.

برداشت: دهانش به اندازه‌ای تنگ است که مانند زره‌ای به دور آن حلقه شده، و نقطه‌ای که بر حلقهٔ اسب نشسته، چه زیباست.

برداشت: ماه به مانند سپری در برابر شب قرار گرفته و ستاره‌ها نیز در کنار آن، زیبایی خاصی را به وجود آورده‌اند.

برداشت: لبش نشان از جای گازم دارد و این نشانگر زیبایی خاصی بر آن لب است.

برداشت: موهای بافته شده و چانه‌ای که زیر آن موها پنهان است، چه زیبایی دارد.

برداشت: گوشواره‌اش در زیر خم زلف‌های زیبا، در سایه‌ی عقرب، چه دلنشین و دلپذیر است.

برداشت: دل در زلف معطر و خوشبو چه زیباست و مانند پرنده‌ای است که در دام ماهرانه‌ای گرفتار شده و شاد است.

برداشت: وقتی او به آینه نگاه می‌کند و دستش را پشت آینه می‌گذارد، به نظر می‌رسد که آینه از زیبایی او شگفت‌زده شده است. این لحظه بسیار زیبا و دل‌نشین است.

برداشت: وقتی سنبل به لرزه درمی‌آید و گل زیبایی خاصی به خود می‌گیرد، این حالت و لرزش بدون تب و تشنج چقدر زیبا و دلنشین است.

برداشت: هرگاه که به در او می‌رسم و حلقه‌اش در گوشم است، صدای ناله‌ای که از آن در به گوش می‌رسد، بسیار دلنشین و خوشایند است.

برداشت: چشمان او دل خاقانی را به شوق و شادی کشانده است، ای کاش این ماجرا چقدر زیباست.