غزل شمارهٔ ۷۲

برداشت: هر کسی که در مسیر عشق قدم نگذاشته، هیچگاه طعم غم و درد دل را نچشیده است.

برداشت: او نمی‌داند عشق چه حالتی دارد، زیرا عشق به او غم را نرسانده و او این احساس را تجربه نکرده است.

برداشت: محبت را کسی درک نمی‌کند که فقط در شرایط وصال و نزدیک شدن به معشوق، ارزش آن را بفهمد و در سایر حالات، به کم‌ارزشی آن ایمان دارد.

برداشت: دل و جان هر دو عمیقاً به هم وابسته و اسیر یکدیگر شده‌اند، هرچند که معشوق با لحن فریبنده سخن نگفته است.

برداشت: شعله‌های عشق معشوق در دل من همیشه شعله‌ور است و هیچ چیز دیگری در زندگی‌ام مانند آن وجود ندارد.

برداشت: ای پروردگارا، این عشق چه رازی دارد که هم در گذشته وجود دارد و هم در حال، و هیچ عاشق واقعی در این معبد عشق وارد نشده است؟

برداشت: چقدر دلخور و سوخته است کسی که فقط به خاطر عشق تو زنده است و هیچ حرفی جز نام تو بر زبان نمی‌آورد.

برداشت: هیچ‌کس روز خوشحالی‌اش را ندید و هنوز به خاطر خوشحالی‌اش جشنی برگزار نکرده است.

برداشت: دل شاد و خوشحال آن کسی است که عشق به معشوقی دارد که باعث درد و غم او نشده است.