غزل شمارهٔ ۷۰

برداشت: دوباره دلم از درد تو پر شده و در حالی که سن و سالی از من گذشته، عشق تو دوباره در من زنده شده است.

برداشت: دوست به کوی عشق آمد و شور و هیجان در شهر بالا گرفت، عشق از بام خانه‌ها به بیرون آمد و عقل در تلاش بود که راهی پیدا کند.

برداشت: لبخند تو جان تازه‌ای به دل‌های بی‌روح می‌دهد و زیبایی‌ات مانند شعله‌ای به جان سوخته‌ام جان می‌بخشد.

برداشت: هجران و جدایی به ما آسیب زده و درد و رنجی را برای ما به ارمغان آورده است، در حالی که مشکلات زندگی و سختی‌ها، ما را از مسیر واقعی‌مان دور کرده‌اند.

برداشت: شیر در چنگال خشم، گردن آهو را شکست و سپس با منقار خود، بال کبوتر را گرفت.

برداشت: صبر، عشق و ایمان ما همه از ما گرفته شد و تنها روح بی‌قید باقی ماند که دامن دل را گرفت.