غزل شمارهٔ ۶۸

برداشت: ای دل، تو در عشق او چه آرزوهایی داری، خودت می‌دانی یا نمی‌دانی؟ نمی‌دانم در دل تو چه می‌گذرد.

برداشت: درد قدیمی تو در زمان به تازگی بروز کرده است و این درد جدیدی که پیدا شده، واقعا یک چیز تازه و نادر به نظر می‌رسد.

برداشت: در اینجا، شهری بیگانه و دشمن وجود دارد و دوستی که در عین حال غریب است. در چنین مکانی، جایی برای افرادی که غم و اندوه دارند و در جستجوی آرامش هستند، وجود ندارد.

برداشت: گفتم که به خاطر عشق معشوقان، اگرچه در عشق بدی‌هایی وجود دارد، اما انصافاً باید بگویم که خود انصاف از این بدی‌ها دلنشین‌تر است.

برداشت: در دمشق، عشق و محبت به گونه‌ای اندازه‌گیری می‌شود که برتری‌های ظاهری بی‌اهمیتند و تنها ارزش واقعی عشق مورد توجه است.

برداشت: اکنون که مشاهده کردی آن سر زنجیر که عطر خوشی را پخش می‌کند، زنجیر را نمی‌شکند زیرا که خرد از آن طرف در می‌کوبد.

برداشت: تو در برابر آن مُشک پر پر شدی و جای شگفتی نیست؛ هرجا که مُشک باشد، چنین است.

برداشت: از کسی خون بها نخواه که خودت خونریز خودت هستی. به دنبال نقب در بیرون مباش که دزد، در اندرون است.

برداشت: خاقانی شاعر معروفی است که در دلش آرزوهای بسیاری دارد و در این میان، عشق و دلبر برایش اهمیتی ندارد.

برداشت: زاغ بیچاره‌ای را تصور کن که به خاطر سیاهش همه‌چیزش را از دست داده است و تنها سفیدی چشمانش به هیچ‌وجه نمی‌تواند او را زیبا یا برجسته کند.