غزل شمارهٔ ۶۴

برداشت: کیست که در محلهٔ تو، زیبایی چهره‌ات را نبیند؟ و چه کسی است که برای دیدن تو، به این کوچه نیامده باشد؟

برداشت: فتنه و شور و هیجان عشق در حال رونق است و تنها حقیقتی که به چشم می‌خورد، زیبایی و جذابیت موهای تو است.

برداشت: چهره‌ی تو جان مرا زندگی می‌بخشد، اما خوی تو مانند خونی است که جانم را می‌مکد. افسوس که ویژگی‌های بد تو لایق زیبایی تو نیست.

برداشت: من به خاطر دوری و جدایی تو خوشحالم، چون من تحمل دوری تو را دارم، اما تو نمی توانی طاقت دوری خودت را داشته باشی.

برداشت: چهره من از هیچ آبی تأثیری نمی‌پذیرد، زیرا آبِ وجود من فقط به خاطر تو نیست.

برداشت: بوی تو باد را به همراه آورد، اما دشمن هم تندبادی از آن دارد. زیرا کسی که جانش به بوی تو آشنا نیست، مانند خاقانی نیست.