غزل شمارهٔ ۶۳

برداشت: چه بگویم از لب دوست که شکر را به خود جذب می‌کند، آنقدر محکم و قوی است که مانند کمانی است که می‌توان از او خوشی و لذت را طلب کرد.

برداشت: با دیدن لب‌های آن ماه، توانستم راهی پیدا کنم؛ زیرا از آن لب‌ها، می‌توان یک «ماه» و یک «جام» به دست آورد.

برداشت: وقتی او به سرعت و تندی رفتار می‌کند، نام او را از خاطر ببر، زیرا به چنین چهره‌ای در زمان توانایی نیازی نیست.

برداشت: اگر روزگار دوباره به من یاری کند، امیدوارم که این بار به وصال محبوب برسم، زیرا انتظار چنین لحظه‌ای از دست روزگار ممکن است.

برداشت: دل افرادی که به عشق و آرامش نیاز دارند، به شدت به دنبال این احساسات است. اما در این راه، نه می‌توانند صبر پیشه کنند و نه می‌توانند آرامش واقعی را بیابند.

برداشت: ماه زیبا و دلربا که آرزویش را دارند، از آنجا که طمع و آرزوهای بی‌اساس را به همراه دارد، باید دربارهٔ مشکلات و نابسامانی‌های روزگار چه امید و خواسته‌ای داشت؟