غزل شمارهٔ ۶۲

برداشت: اگر شبی بتوانید به وصال محبوب برسید، می‌توانید از لذت‌های دنیوی نیز بهره‌مند شوید.

برداشت: دل هرگز آرام نمی‌گیرد زمانی که عشق در آتش سوزان به تپش درمی‌آید؛ در چنین حالتی چگونه می‌توان آرامش یافت؟

برداشت: جان به یاد لب او می‌اندیشد و ای کاش که این یاد را نداشت؛ زیرا آن لب، هدفی نیست که بتوان همیشه به آن دست یافت.

برداشت: ای کاش به خاطر آرزوهای خودم می‌سوزم، اما بدون آتش، نمی‌توانم آن آرزوها را به حقیقت تبدیل کنم.

برداشت: اگر نمی‌توانی یار و همراهی پیدا کنی، صبر کن، چرا که ممکن است این نعمت و شانس در زمان‌های آینده به دست آید.

برداشت: تا زمانی که دچار عشق نشدی و دلت نسوخت، نامت بر سر زبان‌ها نخواهد بود؛ زیرا فقط پس از اینکه از زخم عشق سوختی، می‌توانی نام خود را به یاد بسپاری.