غزل شمارهٔ ۶۰

برداشت: آن معشوق عزیز که روح‌ها به زبان او سخن می‌گویند، برای من همچون چوپانی است که خطی از زخمی بر دوش دارد.

برداشت: فردی با عقل و درایت عیسی‌وار وجود دارد که اگرچه عملکردش به شکلی شکوه‌مند است، اما به خاطر زینت‌های مادی، خود را به بندهایی از دنیا می‌زند.

برداشت: هر لحظه لبانش به خنده می‌نشیند، مانند مسیحی نو و زنده که در دهان او مریم دیگری قرار دارد.

برداشت: جسم من از درد و رنج بسیار آسیب‌دیده‌تر از سوزن عیسی است و لبان او به قدری نازک و ظریف هستند که از رشته‌ای که مریم را می‌سازد، باریک‌ترند.

برداشت: آن لعل (گوهر) را که به رشتهٔ مریم آویخته شده، از سوزن مسیح به دلیل شباهتی که در بین آن‌ها وجود دارد، به تصویر کشیده‌اند.

برداشت: اگر بر دل من آواز و نغمه‌ای را بخوانند، نمی‌شنود، چون دلش به آن پرنده‌ای وابسته است که از لب خواننده‌ی انجیل می‌خواند.

برداشت: پیران کعبه ادعا می‌کنند که خاقانی از خودشان است، اما آیا کسی هست که بداند خاقانی متعلق به کیست؟