غزل شمارهٔ ۵۹

برداشت: دلم از دست رفت؛ نه جای سخن است و نه جای گله کردن از تو.

برداشت: دل تو یک‌صدا و یکپارچه باشد، تا تو خواسته‌های خود را به دو صورت بیان نکنی.

برداشت: هر چیزی که در آینه می‌بینم، متعلق به من نیست؛ بلکه نوری است که از وجود تو تابیده و بر من سایه انداخته است.

برداشت: تو به من توجهی نداری چون دیگر بدنی برای من نمانده و نگاه جان به بدن است.

برداشت: باد سردی می‌وزد که شمع آسمان را خاموش کند، در حالی که شمع وجود من در درون لباس فرسوده‌ام پنهان است.

برداشت: این بیت به این معناست که وجود تو هنوز در حال شکل‌گیری و ناپخته است؛ ناپختگی‌ات به خاطر سردی و بی‌حوصلگی من است.

برداشت: فقط کسی می‌تواند از زیبایی و ظرافت تو بهره‌برداری کند که خود را به ارزش و لذت تو بشناسد و درک کند.

برداشت: عالمی که به زلف تو عشق می‌ورزد، خود زلف تو نیز به زیبایی‌های خود شگفت‌زده است.

برداشت: من از نوشیدن شراب توبه کرده‌ام، اما لب‌های شیرین تو باعث می‌شود که به توبه‌ام پشت کنم.

برداشت: اگر تو به نگاه ویژه‌ای به خاقانی توجه کنی، این نگاه می‌تواند مهم‌تر از دیدن هزاران جمع و محفل دیگر باشد.