غزل شمارهٔ ۵۷

برداشت: من بارها و بارها به دل‌دارم گفتم و از او امید کمک داشتم، اما او هیچ‌گونه پاسخی نداد. هر بار که فریاد زدم و از او درخواست یاری کردم، او هیچ‌گاه دعای مرا قبول نکرد.

برداشت: از شدت غم و دوری او، به درگاهش شتافتم و خواستم که به من رحم کند، اما او از پذیرش من خودداری کرد.

برداشت: گاه از شدت اندوه، سینه‌ام سوخت و محبوبم مرا معاف نکرد. و گاه برای او از جان خود هدیه‌ای درست کردم، اما یار آن را نپذیرفت.

برداشت: شب‌های زیادی را به انتظار در درگاه وصالش گذراندم، تا اینکه روزی به در زدم و نتوانستم دیدار او را حاصل کنم.

برداشت: گفتم که با میخ او را به یاد او به چیزی متصل کنم، اما در جدایی‌اش تلاش‌های زیادی کردم و آن میخ نپذیرفت.

برداشت: دشمن من به مقدار زیاد طلا و ثروت به پا می‌ریزد، اما هیچ چیز از دامن من به انبار نمی‌رسد.

برداشت: در ابتدای کار کسی مرا پذیرفت، اما در پایان مرا رد کرد. ای دل خاقانی، این را به یاد داشته باش که هیچ چیزی را کامل نپذیری!