غزل شمارهٔ ۵۳

برداشت: عشق دردی است که هیچ درمانی ندارد. این درد از جان فرار نمی‌کند و هرگز نمی‌توان از محبوب نیز دور شد.

برداشت: شب به انتها رسیده و دیگر به خاطر زنجیر عشق او حرکت نمی‌کنم؛ دل من دیگر در بند و اسیر زلف‌هایش نیست.

برداشت: او گفت: روزی به تو می‌رسم و دیدار ما را قبول می‌کنم، هرچند که دل‌انگیز نیست.

برداشت: دل به امید وعده‌های او می‌سپارم؛ زیرا که عمر و زندگی ثابت نیست و دنیای ما همواره در حال تغییر است.

برداشت: من نمی‌توانم بار خشم و سرزنش او را تحمل کنم، زیرا دل من ظرفیت و قابلیت تحمل سنگینی بار او را ندارد.

برداشت: غم او دیگر تأثیری بر دلم ندارد؛ زیرا به اندازه‌ای زخم و درد دارم که دیگر جایی برای درد جدید باقی نمانده است.

برداشت: من خود را از پرده بیرون آوردم و به خود گفتم: ای خاقان، سکوت کن، زیرا اینجا جایی برای فریاد زدن نیست.

برداشت: در این دنیا، چیزی به اندازه‌ی او در هیچ جا وجود ندارد و هر صفتی که بخواهی او را با آن توصیف کنی، رقیبی ندارد.

برداشت: در این دنیا، او در خیر و خوبی مانند ندارد و همچون پادشاه بزرگ است که هیچ‌کس به پای او نمی‌رسد.