غزل شمارهٔ ۵۱

برداشت: در باغ وصال تو، رقیب همچون خاری است که صد رنگ از شگفتی‌ها را به یاد می‌آورد. یادِ روی تو به قدری دل‌نشین و تسکین‌دهنده است که بهتر از هر طبیب، دردهای بسیاری را درمان می‌کند.

برداشت: هزار جان پاک و باارزش آماده است تا برای زیبایی تو فدای شود، زیرا زیر سایه‌ی زلف تو، همیشه آرامش و رشد وجود دارد.

برداشت: روزگار، هوای تو از سرم می‌کاهد؟ هرگز! هوای تو غیرِ ذاتی نیست، مادر زاد است..

برداشت: فرستاده من به سوی تو در صبحگاه است و به همین خاطر نسیم صبحگاهی سرد و دل‌انگیز می‌وزد.

برداشت: من عشق را به عنوان پوششی برای خود قرار داده‌ام و کینه را با تیر نزن. بگو که در برابر دلخوری‌ها، شجاعتی مانند مردان میدان نبرد دارم.

برداشت: دل من به شدت تحت تأثیر عشق تو قرار گرفته است، و اگر جانم نیز در این راه فدای تو شود، این خود برای من مبارکی و سعادت است.