غزل شمارهٔ ۵۰

برداشت: چهره زیبای تو از زیبایی پرنده‌ای حکایت می‌کند که آن را ندارد. زیبایی تو از ملکی برخوردار است که سلیمان، پادشاه بزرگ، از آن برخوردار نبوده است.

برداشت: به انصاف خودت توجه کن، چرا که از تمام عالمان دینی، هیچ‌کس به اندازه تو در نزد خداوند منزلت و ارزش ندارد.

برداشت: در سراسر دنیا، هیچ کسی را مانند تو نمی‌توان یافت که توانایی برگزاری جشنی به بزرگی جشن‌های سلاطین را داشته باشد.

برداشت: آسمان جرأت نکرد زمین تو را ببوسد، زیرا دو عالم هیچ چیزی در مقابل آن ارزش نمی‌داشت.

برداشت: دل فقط برای تو و در پای تخت تو، هدیه‌ای بیش از این نتوانست به دست آورد. تحفه‌ای به جز جان خودش ندارد.

برداشت: دل خاقانی پر از آرزو و عشق به توست، اما در دنیا چیزی وجود ندارد که به اندازه این عشق راز و رمزی داشته باشد.