غزل شمارهٔ ۴۹

برداشت: آن زلف مشکی را که مانند نسیم است، به ما بفرست. یک موی سر را به نشانه عشق، به دست صبا بفرست.

برداشت: از آن لب که تا ابد زندگی ما به آن وابسته است، نوشیدنی به صورت موقت بده و بوسه‌ای عطا کن.

برداشت: در روزی که تو برای ما زندگی و خوشی می‌فرستی، ما نیز به یاد تو و شیفتگی‌ات خواهیم بود و از عشق تو جان داده‌ایم.

برداشت: بخشی از موهایت را بردار و زنجیری برای ما بساز. کمی از لبانت شیرینی بگیر و به ما به عنوان دیه ارسال کن.

برداشت: پرده را از چهره‌ات بردار و نوری که از تو و از چشمان ما نشأت می‌گیرد و به خورشید وابسته است، به سوی ما بفرست.

برداشت: گاهی خواب‌ها پیامی از عشق و وصل به ما می‌آورند و گاهی نیز باد باعث می‌شود تا سلامی از وفا به گوش‌مان برسد.

برداشت: خاقانی از تو همیشه هزار درد و مشکل دارد، اما تنها برای یکی از آن هزار درد، کمکی می‌خواهد.

برداشت: اگر تو این‌قدر هم انسانیتی نداری، دستکم از جایی که دلی را از کسی گرفته‌ای، آن دل را به او بازگردان.