غزل شمارهٔ ۴۸

برداشت: خبرهایی از حال دل‌شکستگان بفرست و با یک نگاه به آن‌ها دل‌سوزی کن، شاید تسکینی برای جان‌های سوخته باشد.

برداشت: جانم به شدت در حال تپش است به خاطر شکرستانی که از لعل خودم دارم. به خاطر این تب و تاب، برای تسکین جانم نیشکر می‌فرستم.

برداشت: به دل گفتم که اگر هدیه‌ای از آن سرای دوستان نداریم، پس بهتر است که به جای طلا و جواهر، سخنان شیرین و دلنشین را بفرستیم.

برداشت: در این بیان، شخصی اشاره می‌کند که در زمانی که به یاد تو بود، احساس می‌کرد که هنر سخن گفتن را ندارد و تحت تأثیر زیبایی و جذابیت تو قرار گرفته است. او به وضوح احساس می‌کند که ارزش تو بسیار بیشتر از کلمات است و تنها چیزی که می‌تواند تقدیم کند، طلاست.

برداشت: اگر الماس و زهر بر نوک مژگان داشتی، الماس را سوی دل بفرست و زهر را سوی جگر.

برداشت: اگر از من سر خواسته‌ای، برگرد؛ شمشیر و تشت فراهم کن و برای سرم بفرست.

برداشت: خاقانی! سپاه غم بسیار نزدیک آمده است. جان را دو اسبه بتاز و برای خدمت به دروازه بفرست. (منزل، فاصله بین دو استراحتگاه کاروان بوده که معمولا در یک روز پیموده می‌شد. <لغتنامه دهخدا>)