غزل شمارهٔ ۴۷

برداشت: چهرهٔ تو زیبایی ماه را تحت‌الشعاع قرار داد و لب‌های تو به قدری شیرین هستند که ارزش شکر را کم کرده‌اند.

برداشت: عشق و زیبایی نگاه تو چنان تأثیری بر من گذاشت که تمام تفکر و عقل من را در یک لحظه از بین برد.

برداشت: نگهبان بر در دل رسید و وقتی که دید خواب است، در را شکست.

برداشت: من خود به خاطر غم و اندوه دلbroken بودم، اما وقتی عشق تو آمد، تمام غم‌هایم بیشتر شد و حتی دلbroken‌تری شدم.

برداشت: نیش مژگان تو آن‌قدر به قلبم ضربه زد که تیغش در دل من شکست.

برداشت: نامه‌های من به تو نمی‌رسد، زیرا پرندگان حامل نامه‌ها در هم شکستند.

برداشت: خاقانی در حین نوشتن داستانی به نقطه‌ای رسید که نتوانست ادامه دهد و نوشتنش را ناتمام گذاشت.