غزل شمارهٔ ۴۶

برداشت: دیدی که محبوب ما از احساسات و دل‌تنگی‌های ما بی‌خبر بود، ما را به دام کشید و سپس به حال خود رها کرد و نادیده گرفت.

برداشت: ما بی‌خبر بودیم و وقتی متوجه شدیم که حسن او چگونه است، دیدیم که خود او هم از حال ما بی‌خبر است.

برداشت: ما به خاطر زیبایی و جاذبه او گرفتار عشقش شدیم، اما بعد از آن دیگر با نگاه رحمت به ما نمی‌نگرد.

برداشت: گفت که من از خودم بدی نمی‌خواهم، اما نتوانسته‌ام به این نتیجه برسم. همچنین گفت که می‌خواهم وفادار باشم، اما این وفاداری تأثیری نداشته است.

برداشت: وصل او از دست رفت، زیرا وفا نکرد. زخم او به دل رسید، چرا که سینه‌ام از محافظت خالی بود.

برداشت: گفتند که شبستان وصال او بسیار خوش است، با این حال وقتی به آنجا رفتم، دری برای ورود نیافتم.

برداشت: گفتم که برای رسیدن به کمالات و آرزوهایم، چه فایده‌ای دارد وقتی که توانایی و امکانات لازم را ندارم؟

برداشت: هرچند خاقانی با غم عشقش به بازی نرد پرداخت، چنان در ششدر افتاد که مهره راه گریز نداشت. (برای اصطلاح ششدر در بازی نرد، به لغتنامه دهخدا نگاه کنید)